Krimp in o.a. Delfzijl, Den Helder, Sluis en Vaals is ‘geen probleem’

16-04-2018 2591 keer bekeken 0 reacties

Bastiaan Zoeteman

Wie regelmatig in Amsterdam verblijft, kent de nadelen van dicht op elkaar gepakt zitten in een groeigemeente: torenhoge huizenprijzen, kogels die over straat vliegen, ternauwernood ontsnappen aan asociaal voortbewegende  fietsen en scooters, blootstaan aan vliegtuiglawaai en ratelende koffertjes van Airbnb-toeristen, en een overal opduikende misselijk makende  wietwalm. Dan is de stap groot naar het fenomeen van de krimpgemeenten waar NRC  de afgelopen weken een onderzoek naar deed. In een samenvattend Commentaar  (NRC Weekend 8 en 9 april 2018, Opinie & Debat) stelt men: ‘krimpgebieden zijn een gegeven en geen probleem’. Geen probleem omdat de overheid krimpgebieden niet met stimulerende economische maatregelen zou moeten aanpakken om ze te laten groeien maar de bevolkingsafname gewoon zou moeten accepteren en begeleiden.

In de laatste Nationale monitor duurzame gemeenten 2017 is de krimpgemeente als een apart type onderscheiden en onderzocht. De 54 krimpgemeenten (bevolking nam meer dan 2% af in de periode 2007-2017) liggen vooral in de hoekpunten en het oosten van ons land.

Telos, Nationale monitor duurzame gemeenten, 2017

In de monitor wordt ook dieper ingegaan op de kenmerken van de krimpgemeenten. De afname van de bevolking geeft een lagere duurzaamheidscore die vooral voor rekening komt van fors lagere economische en sociaal-culturele prestaties dan gemiddeld. Maar er zijn ook positieve kenmerken. Het milieu is er schoner. Hier is nog ruimte. Veel krimpgemeenten zijn toeristische trekpleisters, zoals De Marne, Den Helder, Sluis en Vaals. 

Kade te Sluis, Foto: Jean-Pol Grandmont

Borg Verhildersum, te De Marne, foto: Hardscarf

NRC betwijfelt of investeren in de krimpregio’s vanuit een verdelende rechtvaardigheid door vadertje staat zin heeft, gezien het gefaalde vroegere spreidingsbeleid van het Rijk. Toch kan het Rijk wel degelijk nuttige dingen doen. Burgemeesters zouden graag middelen hebben om oude panden in verpauperde wijken te slopen. Ook kan de recreatiefunctie, waar die exploitabel is, worden ondersteund. Hier zou het rijk een ruimhartige financiële hand moeten reiken om deze krimpgemeenten aan de grenzen het gevoel te geven ook bij ons koninkrijk te horen door de  leefomgevingskwaliteit op een nationaal minimum peil te helpen houden . Per saldo kan dit gezien het beperkte aantal inwoners niet om grote kosten gaan. Zo kunnen juist de grensregio’s die het in economisch slechte tijden extra moesten bezuren een steun in de rug krijgen waardoor ze ook aantrekkelijker worden voor buitenlandse toeristen. Uit het oog van het Haagse Binnenhof hoeft immers niet te betekenen uit het hart.  En voor de geplaagde Amsterdammers zijn de hoeken van ons land niet ver en een zegen van natuur en rust.   

 

0  Comments

 
 
We use CAPTCHA to prevent spam. Tick the checkbox to continue. You might be asked to select certain images

One moment ...